Φόβος, θυμός, πόνος, απελπισία. Συναισθήματα που κανείς δεν επιλέγει ευχάριστα, αλλά όλοι βιώνουν. Τι θα γινόταν, όμως, αν κάθε τέτοια στιγμή παρήγαγε κάτι πολύτιμο για κάποιους άλλους; Κάτι που εμείς δεν μπορούμε να δούμε, αλλά εκείνοι μπορούν να συλλέξουν.
Η Loosh Theory, μια από τις πιο ανατριχιαστικές θεωρίες για την πραγματική θέση της ανθρωπότητας στο σύμπαν.
Η Γη ως μια τεράστια “φάρμα”
Το 1985, ο Αμερικανός ερευνητής εξωσωματικών εμπειριών Robert Monroe περιέγραψε στο βιβλίο του Far Journeys μια παράξενη πληροφορία που, όπως υποστήριξε, έλαβε κατά τις εξερευνήσεις της συνείδησής του.
Σύμφωνα με την αφήγησή του, κάπου στο σύμπαν υπάρχει τεράστια ζήτηση για μια ουσία που ονομάζεται Loosh. Κάποια νοήμονα ύπαρξη φέρεται να βρήκε τον ιδανικό τρόπο παραγωγής της: δημιούργησε έναν «κήπο», μέσα στον οποίο η ζωή θα εξελισσόταν και θα παρήγαγε διαρκώς αυτή την ενέργεια.
Ο κήπος ήταν η Γη. Οι συγκρούσεις, ο πόνος, η μοναξιά, ακόμη και ο θάνατος παρουσιάζονταν ως πηγές παραγωγής Loosh. Ειδικοί «συλλέκτες» αναλάμβαναν τη συγκομιδή. Μια ανθρωπότητα που δουλεύει ασταμάτητα για ένα προϊόν που δεν γνωρίζει καν ότι παράγει. Ούτε απόδειξη παραλαβής.
Οι Άρχοντες και η αόρατη συγκομιδή
Η θεωρία απέκτησε αργότερα μια ακόμη σκοτεινότερη διάσταση, όταν συνδέθηκε με τους Άρχοντες των γνωστικών κειμένων. Σύμφωνα με σύγχρονες συνωμοσιολογικές ερμηνείες, ορισμένες μη ανθρώπινες οντότητες ενδέχεται να διατηρούν την ανθρωπότητα παγιδευμένη σε έναν κύκλο φόβου, επιθυμίας, συγκρούσεων και επαναγέννησης.
Ο λόγος; Η αδιάκοπη παραγωγή συναισθηματικής ενέργειας. Αν ακολουθήσουμε αυτή τη σκέψη, ο ανθρώπινος πόνος ίσως δεν είναι απλώς μια δυσάρεστη συνέπεια της ζωής, αλλά μέρος ενός συστήματος που ωφελεί κάποιον άλλον.
Η λεπτομέρεια που αλλάζει τα πάντα
Υπάρχει όμως μια απροσδόκητη ανατροπή στην ίδια την αφήγηση του Monroe. Στη συνέχεια του βιβλίου του, η πιο εκλεπτυσμένη μορφή Loosh συνδέεται με ένα συναίσθημα εντελώς διαφορετικό από τον φόβο. Την αγάπη. Και κάπου εδώ η θεωρία γίνεται ακόμη πιο περίπλοκη.
Αν η ανθρώπινη συνείδηση παράγει κάτι που έχει αξία πέρα από τον δικό μας κόσμο, τότε ποιος το συλλέγει; Για ποιον σκοπό; Και γιατί οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τίποτα για αυτό; Το πιο παράξενο ερώτημα δεν είναι αν κάποιος τρέφεται από τον φόβο μας, αλλά αν ολόκληρη η ανθρώπινη εμπειρία αποτελεί μέρος μιας συγκομιδής που δεν αντιλαμβανόμαστε…
Αφήστε μια απάντηση