Κοιμάσαι, ονειρεύεσαι και κάπου μακριά ένας άγνωστος προσπαθεί να βάλει εικόνες μέσα στο μυαλό σου. Χωρίς να σε αγγίξει, χωρίς να σου μιλήσει, χωρίς καν να βρίσκεται στο ίδιο δωμάτιο. Ακούγεται σαν κακόγουστο πείραμα επιστημονικής φαντασίας. Μόνο που στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 1960, επιστήμονες αποφάσισαν να δοκιμάσουν κάτι τέτοιο στην πραγματικότητα. Και ορισμένα από τα αποτελέσματα ήταν αρκετά παράξενα.
Το εργαστήριο που προσπαθούσε να μπει στα όνειρα
Στο Maimonides Medical Center του Μπρούκλιν, ο ψυχίατρος Montague Ullman και ο ψυχολόγος Stanley Krippner πραγματοποίησαν πειράματα με έναν ασυνήθιστο στόχο: να εξετάσουν αν δύο ανθρώπινα μυαλά μπορούν να επικοινωνήσουν κατά τη διάρκεια του ύπνου. Η διαδικασία έμοιαζε με σκηνή από θρίλερ. Ένας εθελοντής κοιμόταν συνδεδεμένος με μηχανήματα παρακολούθησης του ύπνου. Σε διαφορετικό, απομονωμένο δωμάτιο, ένας δεύτερος άνθρωπος συγκεντρωνόταν σε μια τυχαία επιλεγμένη εικόνα, προσπαθώντας να τη μεταδώσει νοητικά.
Όταν ο κοιμισμένος εθελοντής έμπαινε στη φάση REM, οι ερευνητές παρακολουθούσαν τη διαδικασία και τον ξυπνούσαν για να καταγράψουν τα όνειρά του. Έπειτα, ανεξάρτητοι αξιολογητές συνέκριναν όσα είχε ονειρευτεί με την εικόνα που προσπαθούσε να του μεταδώσει ο άλλος άνθρωπος.
Η χορεύτρια που εμφανίστηκε σε ένα όνειρο
Σε μία από τις καταγραφές, ένας συμμετέχων ονειρεύτηκε μια σχολική αίθουσα και ένα μικρό κορίτσι που προσπαθούσε να χορέψει μαζί του. Η εικόνα-στόχος εκείνης της νύχτας ήταν ένας πίνακας του Edgar Degas που απεικόνιζε μάθημα χορού. Σε άλλα πειράματα εμφανίστηκαν επίσης εντυπωσιακές αντιστοιχίες. Οι Ullman και Krippner δημοσίευσαν το 1970 μελέτη στο American Journal of Psychiatry, αναφέροντας στατιστικά σημαντικά αποτελέσματα σε τρεις σειρές δοκιμών. Και τότε αποφάσισαν να κάνουν κάτι ακόμη πιο παράξενο.
Όταν χιλιάδες άνθρωποι προσπάθησαν να στείλουν το ίδιο όνειρο
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, οι ερευνητές συνεργάστηκαν με τους Grateful Dead. Κατά τη διάρκεια συναυλιών, περίπου 2.000 θεατές κάθε βράδυ καλούνταν να συγκεντρωθούν σε μια εικόνα που προβαλλόταν μπροστά τους. Στόχος ήταν να τη μεταδώσουν τηλεπαθητικά στον Malcolm Bessent, ο οποίος κοιμόταν σε εργαστήριο περίπου 72 χιλιόμετρα μακριά. Στην ανάλυση των έξι νυχτών, οι αξιολογητές αντιστοίχισαν σωστά τέσσερα από τα έξι όνειρά του με τις αντίστοιχες εικόνες.
Μια συναυλία, χιλιάδες μυαλά και ένας άνθρωπος που κοιμόταν δεκάδες χιλιόμετρα μακριά. Αν μη τι άλλο, οι επιστήμονες ήξεραν πώς να οργανώνουν μια ενδιαφέρουσα βραδιά.
Μπορεί κάποιος να επισκεφθεί τα όνειρά μας;
Τα πειράματα του Maimonides εξακολουθούν να αποτελούν αντικείμενο διαφωνίας, καθώς μεταγενέστερες προσπάθειες επανάληψής τους έδωσαν διαφορετικά αποτελέσματα. Ωστόσο, οι καταγραφές και οι επιστημονικές δημοσιεύσεις τους υπάρχουν και η ιδέα που γέννησαν παραμένει συναρπαστική.
Αν δύο ανθρώπινα μυαλά μπορούν να επικοινωνήσουν ενώ το ένα κοιμάται, πού ακριβώς σταματούν τα όρια της συνείδησης; Και το ακόμη πιο παράξενο ερώτημα: Είμαστε πάντοτε οι μοναδικοί δημιουργοί των ονείρων μας;
Αφήστε μια απάντηση