Το 1922, ένας καθηγητής γερμανικών φέρεται να ξύπνησε από κώμα έχοντας αναμνήσεις από μια ζωή που δεν είχε ακόμη συμβεί. Γνώριζε ονόματα ανθρώπων που δεν είχαν γεννηθεί, περιέγραφε την αποίκηση του Άρη και μιλούσε για μια ανθρωπότητα που είχε επιβιώσει από πολέμους, κοινωνικές αναταραχές και μια ριζική αλλαγή της ανθρώπινης συνείδησης.
Το όνομά του ήταν Πολ Αμαντέους Ντίναχ. Τουλάχιστον με αυτό το όνομα έγινε γνωστός μέσα από ένα παράξενο ημερολόγιο, το οποίο κατέληξε στα χέρια ενός Έλληνα που αργότερα θα γινόταν αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας…
Το κώμα που φέρεται να έστειλε τον Ντίναχ στο μέλλον
Σύμφωνα με την ιστορία που συνοδεύει τα γραπτά του, ο Ντίναχ έπεσε σε κώμα το 1921, πιθανότατα εξαιτίας ληθαργικής εγκεφαλίτιδας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ισχυρίστηκε ότι η συνείδησή του μεταφέρθηκε στο σώμα ενός άνδρα που ονομαζόταν Αντρέας Νόρθαμ και ζούσε το 3906.
Οι άνθρωποι γύρω του αντιλήφθηκαν ότι κάτι παράξενο είχε συμβεί. Ο Ντίναχ δεν αναγνώριζε το περιβάλλον του, δεν καταλάβαινε πλήρως τη γλώσσα τους και αγνοούσε σχεδόν δύο χιλιετίες ανθρώπινης ιστορίας.
Σταδιακά, οι κάτοικοι εκείνης της εποχής άρχισαν να του εξηγούν τι είχε μεσολαβήσει από τον 20ό αιώνα μέχρι τον δικό τους κόσμο. Ουσιαστικά, ο Ντίναχ παρακολουθούσε ένα μάθημα Ιστορίας για γεγονότα που, όταν θα επέστρεφε στην εποχή του, θα αποτελούσαν προφητείες.
Τι περιγράφουν τα «Χρονικά από το Μέλλον»
Ο κόσμος του Ντίναχ δεν εξελίσσεται ομαλά σε μια τεχνολογική ουτοπία. Στο ημερολόγιο περιγράφονται παγκόσμιοι πόλεμοι, υπερπληθυσμός και σοβαρές κοινωνικές συγκρούσεις.
Το 2204 τοποθετείται η αποίκηση του Άρη, ενώ το 2396 σηματοδοτεί την έναρξη ενός νέου ημερολογίου. Η ανθρωπότητα αποκτά διαφορετική πολιτική οργάνωση και, έπειτα από αιώνες, εμφανίζεται μια νέα εξελικτική βαθμίδα του ανθρώπου, την οποία το βιβλίο ονομάζει Homo Occidentalis Novus.
Εδώ η ιστορία ξεφεύγει από τις συνηθισμένες προβλέψεις για ιπτάμενα αυτοκίνητα και προηγμένα μηχανήματα. Ο Ντίναχ περιγράφει ανθρώπους με διαφορετικές νοητικές και αντιληπτικές δυνατότητες, καθώς και μια κοινωνία με αξίες που ένας άνθρωπος των αρχών του 20ού αιώνα δυσκολευόταν ακόμη και να κατανοήσει.
Ο Έλληνας καθηγητής και τα χαμένα χειρόγραφα
Μετά την ανάρρωσή του, ο Ντίναχ φέρεται να εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, όπου παρέδιδε μαθήματα γερμανικών. Μεταξύ των μαθητών του ήταν ο Γεώργιος Παπαχατζής, μετέπειτα καθηγητής Διοικητικού Δικαίου και πρύτανης της Παντείου. Ο Ντίναχ τού παρέδωσε τις σημειώσεις του ως υλικό εξάσκησης στη γερμανική γλώσσα. Ο Παπαχατζής, μεταφράζοντάς τες, βρέθηκε μπροστά σε μια εξαιρετικά ασυνήθιστη αφήγηση.
Σύμφωνα με τον πρόλογο της νεότερης έκδοσης, τα πρωτότυπα χειρόγραφα κατασχέθηκαν από στρατιώτες τον Δεκέμβριο του 1944 και δεν επιστράφηκαν ποτέ. Η ελληνική μετάφραση, ευτυχώς, είχε ήδη ολοκληρωθεί. Ο ίδιος ο Παπαχατζής φέρεται να αναζήτησε επί χρόνια πληροφορίες για τον πρώην καθηγητή του στην Ελβετία, χωρίς να καταφέρει να εντοπίσει τα ίχνη του.
Το ημερολόγιο που κυκλοφορούσε σε τεκτονικούς κύκλους
Κατά την εκδοτική ιστορία του βιβλίου, πριν από τη δημοσίευσή τους το 1972, τα μεταφρασμένα κείμενα κυκλοφορούσαν μεταξύ ανθρώπων που ανήκαν σε φιλοσοφικούς και τεκτονικούς κύκλους της Αθήνας. Αυτή η διαδρομή ενίσχυσε τη φήμη του ημερολογίου ως κειμένου που περιείχε γνώσεις προορισμένες για λίγους.
Σήμερα, τα «Χρονικά από το Μέλλον» είναι διαθέσιμα σε αρκετές γλώσσες. Η απουσία των πρωτότυπων χειρογράφων και ανεξάρτητων βιογραφικών τεκμηρίων, ωστόσο, δυσκολεύει την εξακρίβωση της προέλευσής τους.
Πρόκειται για μια ασυνήθιστα λεπτομερή λογοτεχνική ουτοπία, για τις εμπειρίες ενός ανθρώπου που βρισκόταν σε κώμα ή για κάτι που δεν έχουμε ακόμη τρόπο να εξηγήσουμε;
Το παράξενο με τις προβλέψεις του Ντίναχ είναι ότι μεγάλο μέρος της ιστορίας του αφορά αιώνες στους οποίους κανένας από τους σημερινούς αναγνώστες του δεν θα βρίσκεται εδώ για να διαπιστώσει αν είχε δίκιο…




Αφήστε μια απάντηση