Φανταστείτε να εμφανίζονται ξαφνικά δύο παιδιά στο χωριό σας, να μιλούν μια γλώσσα που κανείς δεν καταλαβαίνει, να αρνούνται σχεδόν κάθε είδος τροφής και να έχουν πράσινο δέρμα… Κι όταν επιτέλους καταφέρνετε να επικοινωνήσετε μαζί τους, να σας εξηγούν ότι προέρχονται από έναν τόπο όπου ο ήλιος δεν ανατέλλει ποτέ.
Αν αυτό συνέβαινε σήμερα, το διαδίκτυο θα είχε ήδη αποφασίσει ότι άνοιξε κάποια διαστατική πύλη. Μόνο που η συγκεκριμένη ιστορία μάς μεταφέρει στην Αγγλία του 12ου αιώνα, όταν δεν υπήρχαν ούτε ταινίες επιστημονικής φαντασίας ούτε θεωρίες για εξωγήινους επισκέπτες με τη σημερινή τους μορφή…
Η παράξενη εμφάνιση των πράσινων παιδιών
Στο Γούλπιτ, ένα μικρό χωριό του Σάφολκ, οι κάτοικοι φέρονται να ανακάλυψαν ένα αγόρι και ένα κορίτσι κοντά σε λάκκους που χρησιμοποιούνταν για την παγίδευση λύκων. Την ιστορία κατέγραψαν ο Γουίλιαμ του Νιούμπουργκ και ο Ραλφ του Κόγκεσαλ στα μεσαιωνικά χρονικά τους. Ο πρώτος τοποθετεί το περιστατικό στην περίοδο της βασιλείας του Στεφάνου της Αγγλίας, μεταξύ 1135 και 1154.
Σύμφωνα με τις αφηγήσεις, τα παιδιά έμοιαζαν ανατομικά με οποιονδήποτε άνθρωπο, αλλά το χρώμα του δέρματός τους ήταν πράσινο. Ο Γουίλιαμ αναφέρει επίσης ότι φορούσαν ασυνήθιστα ενδύματα. Μεταφέρθηκαν στο σπίτι ενός τοπικού ιππότη, του Ρίτσαρντ ντε Καλν, όπου αρνούνταν την τροφή που τους προσέφεραν, μέχρι τη στιγμή που αντίκρισαν φρέσκα κουκιά. Ήταν η πρώτη τροφή που δέχτηκαν να καταναλώσουν.
Το αγόρι πέθανε λίγο καιρό αργότερα. Το κορίτσι, όμως, προσαρμόστηκε σταδιακά στη νέα του ζωή, έμαθε αγγλικά και έχασε την πράσινη απόχρωση του δέρματός του. Τότε ήταν που η ιστορία έγινε ακόμη πιο παράξενη…
Η μυστηριώδης χώρα όπου δεν ανέτειλε ο ήλιος
Στο χρονικό του Γουίλιαμ, η πατρίδα των παιδιών ονομάζεται Γη του Αγίου Μαρτίνου. Πρόκειται για έναν τόπο βυθισμένο σε ένα διαρκές ημίφως, όπου οι κάτοικοι είχαν επίσης πράσινη απόχρωση. Πέρα από ένα μεγάλο ποτάμι, μπορούσαν να διακρίνουν μια φωτεινότερη χώρα.
Κατά την εκδοχή του Ραλφ, τα παιδιά ακολούθησαν έναν μυστηριώδη ήχο μέσα σε μια σπηλιά και, αφού προχώρησαν για αρκετή ώρα, βρέθηκαν σε έναν κόσμο πλημμυρισμένο από ηλιακό φως. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η μετάβαση αυτή παρουσιάζεται ως ακούσια. Τα παιδιά δεν είχαν ξεκινήσει κάποιο ταξίδι, ούτε γνώριζαν πώς να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.
Για τους ανθρώπους του Μεσαίωνα, μια τέτοια περιγραφή παρέπεμπε εύκολα σε έναν κόσμο νεράιδων και υπερφυσικών πλασμάτων. Για τους σύγχρονους λάτρεις του ανεξήγητου, όμως, θυμίζει κάτι εντελώς διαφορετικό.
Υπόγειος πολιτισμός, παράλληλο σύμπαν ή εξωγήινοι;
Η περιγραφή μιας κατοικημένης περιοχής χωρίς άμεσο ηλιακό φως, σε συνδυασμό με τη διέλευση μέσα από μια σπηλιά, έχει τροφοδοτήσει θεωρίες περί υπόγειων πολιτισμών…
Άλλοι ερμηνεύουν την αφήγηση ως μια πιθανή μετάβαση μεταξύ παράλληλων κόσμων, ενώ δεν λείπει και η θεωρία της εξωγήινης προέλευσης. Ο συγγραφέας Ντάνκαν Λούναν είχε μάλιστα προτείνει ότι τα παιδιά ενδέχεται να προέρχονταν από άλλον πλανήτη και να μεταφέρθηκαν στη Γη εξαιτίας μιας δυσλειτουργίας συστήματος τηλεμεταφοράς.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν πολύ πιο γήινες ερμηνείες. Μία από αυτές θέλει τα παιδιά να ήταν φλαμανδικής καταγωγής, απομονωμένα από την κοινότητά τους, ενώ η πρασινωπή όψη τους αποδίδεται σε πιθανή αναιμία λόγω υποσιτισμού. Καμία από τις εκδοχές αυτές δεν έχει αποδειχθεί.
Το κορίτσι που έμεινε στον κόσμο μας
Σύμφωνα με τον Γουίλιαμ, το κορίτσι παντρεύτηκε αργότερα έναν άνδρα από το Λιν και συνέχισε τη ζωή του στην Αγγλία. Σχεδόν εννέα αιώνες αργότερα, δεν διαθέτουμε επαρκή στοιχεία για να γνωρίζουμε πόσο κυριολεκτικά πρέπει να διαβάσουμε τα μεσαιωνικά χρονικά. Ίσως δύο χαμένα παιδιά να έγιναν οι πρωταγωνιστές ενός θρύλου που διογκώθηκε με το πέρασμα του χρόνου. Ίσως πάλι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας να βρίσκεται σε εκείνη τη μυστηριώδη περιγραφή ενός κόσμου με μόνιμο ημίφως. Ενός κόσμου στον οποίο, σύμφωνα με την αφήγηση, κανένα από τα δύο παιδιά δεν κατάφερε να επιστρέψει…




Αφήστε μια απάντηση